Društvo mrtvih pjesnika – da li je obrazovanje dobro ili loše?


 

 

 

 

 

 

Izvor fotografije: sr.wikipedia.org

Obrazovanje, kontroverzni element koji se tiče ljudske dobrobiti, ostaje konstantan i kontroverzan. Kakva je vrsta obrazovanja definisana kao „dobra“, a koja „loša“? Obrazovanje je u osnovi usmjereno na integralni razvoj učenika ili je namjenjeno duševnom i fizičkom gušenju i mučenju srca i duše pojedinaca?

 Film Društvo mrtvih pjesnika

Društvo mrtvih pjesnika (eng. Dead Poets Society) je američka drama iz 1989. godine koju je režirao Peter Weir, a u kojoj je glavnu ulogu ostvario Robin Williams. Radnjom smješten u konzervativnu i aristokratsku akademiju Welton u državi Vermont 1959. godine, a  film priča priču o profesoru engleskog jezika koji inspiriše svoje učenike poezijom. Film je bio veliki kritički uspjeh i nominovan  je za mnoge filmske nagrade.

 

Film ističe priču o progresivnom i inovativnom predavaču, gospodinu Keatingu, koji preokreće tradicionalno poštovanu nastavnu metodologiju nadahnjujući svoje učenike sa strašću, entuzijazmom, kreativnošću i inicijativama da budu stvarna osoba.
Počev od nagovaranja da istrgnu predgovor knjige poezije ili stajanje na stolu radi sagledavanja stvari u različitim perspektivama. Međutim, Velton, „uvažena“ škola koja usvaja konzervativne modele, odgovorna je za pripremu učenika sa što boljim rezultatima za ulazak na najbolje fakultete, sa ciljem četiri stuba: tradicija, čast, disciplina i perfekcija.

 

Izvor fotografije: Prosperiraj

Carpe diem

Film se prirodno razvija od sjajnog  početka do tmurnog i tugom okončanog završetka, koji nas baca u neprestano razmišljanje. Zapleti su genijalno raspoređeni, širili su se od zamornih i krutih časova latinskog i matematike, pa su se naglo  prebacili na cijepanje knjiga i famozni citat „Carpe diem“, praćen istraživanjem Društva mrtvih pesnika, tajnog kluba koji se sastaje u pećini kako bi razgovarali o poeziji, filozofiji i drugim temama.

 

 

San ili stvarnost ?

U filmu se često govori o snu i stvarnosti. Kao dio američkog sna, američko obrazovanje je i dalje puno kontradikcija.. Snovi se ne poštuju i uništavaju se. Dječaci moraju da ostvare snove i ciljeve, ali su potcjenjeni. Naučeni su da budu poslušni i rade ono što im se kaže.
San – to je najekstravagantnije blago koje postoji samo na nebu, dok je kompromis ono sa čime treba da žive – to je stvarnost!

 

Ljubav je obrazovanje

Kao rezultat, tragedija, odnosno Neilovo samoubistvo zaslužuje duboko promišljanje, jer se nužno traži povratak brige čovečanstva za pojedince. Neil, najreprezentativniji student, odličan je u učenju i posvećen glumi, ali ga otac strogo kontroliše. Mora da ispuni sva očeva očekivanja i da stalno i neprekidno pravi kompromise. Neil pod takvim pritiskom ne pronalazi drugi izlaz osim samoubistva. Porodica, tačnije roditelji odgovorni su za obrazovanje dece, a grubo gušenje djece može samo dovesti do bezduha u umu i duši.

“Oh, kapetane, moj kapetane!” fraza kojom dječaci pokazuju obnavljanje uma, čvrst glas i teško opiranje.

Koji je krajnji cilj obrazovanja? Da li je za kultivisanje potencijala učenika ili zagušivanje njihovog razvoja, ograničavanje njihovih psiholoških misli? Međutim, uvek se zagovara prva, dok se druga manifestuje. Jednom kada konzervativni i ortodoksni obrazovni sistem postane dominantan, od inovativnog se više ne očekuje da opstane.

ЖЕНСКИ ЛИКОВИ У СРПСКОЈ КИНЕМАТОГРАФИЈИ